「EH」 ถ้าจะแกล้งกันขนาดนี้
posted on 15 Apr 2012 22:14 by chompigon in EH directory Fiction
การบ้านวิชาคาถาครั้งที่ 1
ฉันหล้าฟ้า ดาราลักษณ์ นักเรียนแลกเปลี่ยนจากมาโฮวโทวโคโระ ปี 6 วันนี้จะเริ่มทำการบ้านค่ะ^^
เหมือนการบ้านอันนี้ ฉันต้องเรียกเงาของตัวเองออกมา เพื่อฝึกต่อสู้กับเงาตัวเอง เห็นศจ.บอกไว้อย่างนั้น
ดูเป็นการบ้านที่ง่ายจัง^^ ฉันเองก็คิดว่า รีบๆทำส่งมันไปดีกว่า
เอ้า!!
Umbra!!
10นาฬิกา เป็นเวลาที่ฉันเริ่มทำการบ้านล่ะ
"ว้าว ฉันอีกคน แต่น่าเสียดายชะมัดที่พูดไม่ได้ อยากรู้เหมือนกันนะว่าเธอเห็นฉันแล้วจะรู้สึกยังไง"
"อือ" ฉันเชื่อที่ชิโยะ แมวของฉันพูด เป็นฉันเองก็ไม่อยากออกมาแปปเดี๋ยวแล้วโดยตัดจบเหมือนกัน แต่เจ้าก้อนแมวนั่น ไหงไปอยู่กับเงาของฉันได้ ทุกทีติดฉันแจเลย ถึงจะหวังเขมือบปลาทองของฉันก็เถอะ
13 นาฬิกา ฉันโดนลอบโจมตีจนทำให้ฮากามะขาด ขณะที่ยืนคุยกับอาริสะซัง ดูเหมือนอาริสะซังจะบอกว่า เห็นผู้หญิงทะมึนๆที่มีแมวดำอ้วนเกาะอยู่ เป็นคนลอบทำร้ายฉัน
"นั่นไง!!" มันใช่เรื่องสนุกๆที่เงานั่นอยากทำรึป่าว? แต่ฉันยังคิดว่าไม่ใช่ เพราะฉันเองไม่ได้เป็นพวกนิสัยแบบนั้นซักหน่อย คิดงั้นก็เพราะเงามันคือตัวฉันใช่มั้ยล่ะ?
แต่นี่มันแรงไปนะ เล่นฉีกกระโปรงต่อหน้าสาธารณชน ถึงจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ฉันก็แอบโกรธ แอบด่าในใจเหมือนกันนะ ดีนะทีเสื้อมันยาว เลยยังไม่อนาจาร
14 นาฬิกา ฉันเริ่มถูกลอบทำร้ายอย่างต่อเนื่อง คราวนี้ฉันเห็นเต็มสองตาแล้วว่าเป็นเจ้าเงานั่นที่เป็นคนร่ายคาถาใส่ฉัน แต่ที่ทำให้ฉันเจ็บตัวมากที่สุด คือมันทำให้ผมของฉันมาพันปิดหน้าปิดตาไปทั่ว ฉันดีดดิ้นไปมา คว้านหาตัวต้นเรื่อง เดินไปเดินมา จนกระทั่งตกบันได แต่โชคดีที่มีพี่สาวผมทองมาช่วงผยุงและรักษาแผลให้
เด็กฮอกวอสต์ก็ใจดีเหมือนกันเนอะ^^
พอแผลหายดี จากนี่ล่ะ จะเป็นการแก้แค้น
ตลอดบ่ายที่เหลืออยู่ฉันพยายามตามหาสองคนนั่น แต่ก็ไม่พบ "แหมซ่อนเก่งจังนะ" แล้วเจ้าพวกนี้ก็หายไปตลอดทั้งเย็น
จนกระทั้ง
2 นาฬิกาของอีกวัน
ฉันตื่นมากลางดึก เพราะได้ยินเสียงดนตรีไทยเบาๆ
ทุกอย่างมันเิกิดขึ้นเร็วมากกกกก ภาพที่ฉันเห็นหลังจากลืมตาตื่น คือผู้หญิงผมยาวใส่ชุดไทย รำอยู่บนที่นอน
นี่มัน ผีนี่นา! มันเป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากเห็นเป็นที่สุด หัวใจฉันเต้นเร็ว จนหายใจไม่ทัน สติเริ่มเลือนรางและกำลังจะหมดไป
"ฮ่าๆ สนุกจัง เจ้านี่หลอกง่ายชะมัด" นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยิน เสียงที่แม้ต้องตายก็จะไม่ลืม
แมวของฉัน ชิโยะ!
7 นาฬิกา
ฉันตื่นเช้ามาในสภาพหัวฟูเหมือนสิงโตสุดๆ ขอบตาดำคล้ำ ร่างกายเปลือยเปล่า ฉันคิดในใจนี่มันการกลั่นแกล้ง!!! ฉันเดินไปหยิบชุดใหม่ในตู้ แต่ชุดทั้งหมด โดยขโมยไปหมดจนเกลี้ยง พอจะเดาได้ว่าใครเป็นขโมย
ฉันพยายามตามหาสองคนนั่น แต่ไม่เจอแม้แต่เงา คราวนี้ฉันจึงต้องให้แผนการปลาทองเข้าช่วย
8 นาฬิกา
ฉันเอา "ตุ๊ปป่อง" ปลาทองของฉันเป็นตัวล่อแมว เห็นฝ่ายนั้นอยากกินนักหนา รอไม่กี่นาทีก็จับเหยื่อได้ น้องแมวตาว้าว เมื่อเห็นปลาทองลอย ที่มีฟองอากาศหุ้มลอยอยู่บนทางเดิน
"เจ้าเงาโง่!!! จับปลานั่นมาให้ข้า!!" ชิโยะตะโกนออกคำสั่งลั่น เงาทำตามแต่โดยดี ฉันได้แต่มองดูอย่างเจ็บใจ เงาของฉันมันโง่ขนาดนี้เชียวหรือ?
เมือเงานั่นจับปลาของฉันได้ ฉันก็ลอบโจมตีทันที!!!
Lumos!!!
เงาของฉันเหมือนจะถูกเผาเป็นจุนในพริบตา ฉันได้แต่มองดูก้อนแมวล่วงผล่อยลงมาอย่างสะใจ ก่อนจะใช้มือกดเอาไว้
เหตุการณ์ต่อไปฉันจะไม่ขอเล่า
ไม่งั้นเรื่องของฉันคงโดนส่งไปมูลนธิคุ้มครองสัตว์เป็นแน่
10 นาฬิกา ฉันเจอศจ. โจมุนระหว่างทาง เลยรีบส่งการบ้านเดี๋ยวนั้นทันที
O.o เอ๋! นี่มันไม่ใช่รายงานการฝึกนี่นา แต่เป็นการต่อสู้กับแมวว!!!
- END -
。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。
- เพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัดและตัดสินใจทำการบ้าน EH เมื่อตอนสองทุ่ม เพิ่งเห็นว่าเดธไลน์ถูกเลื่อนมาเป็นวันนี้ เลยพยายามอย่างมากที่จะปั่นให้เป็นคอมมิกในเวลาอันสั้น พอสี่ทุ่มครึ่งก็รู้ตัวแล้วทำไม่ทัน เลยก็ต้องแถเป็นฟิคจากรูปที่มีอยู่ และต้องพิมพ์ให้เร็ว เพื่อให้ทันเที่ยงคืน(กลัวศจ. ปิดเอนทรี่T-T)
-ในที่สุดก็เสร็จทัน แต่เนื้อเรื่องมันไม่ใช่ที่อยากจะสื่อเท่าไหร่ จริงๆช่วงต่ิอสู้กับเงามีเยอะกว่านี้หน่อยนึงแต่พิมพ์ไม่ทัน มาเริ่มพิมพ์ตอนห้าทุ่มกว่าๆ เลยได้ออกมาที่เห็น
- ตรงฉากรำคิดไว้กว่าอยากให้น่ากลัวกว่านี้ แต่ด้วยสกิลเลยออกมาอย่างในรูป จริงๆเรื่องแบบนี้มันน่ากลัวนะ เคยแอบคิดว่า "จู่ๆ อยากจะลุกขึ้นมารำให้เพื่อนกลัวเหมือนกัน" แค่คิดเองแล้วดันกลัวซะก่อนเลยไม่ได้ทำ แต่โชคดีแล้วล่ะที่ไม่ได้ทำ เพราะถ้าทำไปอาจจะเสียเพื่อนไปเลยก็ได้
- แมวที่หล้าฟ้าเลี้ยงอยู่เป็น เนโกะมาตะ เพราะงั้นเลยสื่อสารกันเป็นภาษาคนได้ เพราะมันอ้วนเลยเรียก "ก้อนแมว"
- เอนทรี่ที่แล้วขอบคุณทุกคำอวยพรในวันสงกรานต์ค่ะ^^
ใครที่ผ่านเข้ามาอ่านก็ขอบคุณมากเลยจร้า
วิจารณ์หน่อยก็ดีนะ
อยากลองแต่งฟิค แต่ภาษาเรามันกาก
Tags: eh, ehdoppel, fiction, lahfah11 Comments
